آشنایی با غول آفرودی تیگارد موتور

 بازار خودروی ایران با عبور از سدان‌های سنتی و کراس‌ اوورهای شهری، اکنون در آستانه‌ تجربه‌ تحولی بنیادین قرار گرفته است؛ جایی که تقاضای خریداران لوکس‌سوار به سمت خودروهایی آفرودی، مدرن و مجهز به آخرین دستاوردهای تکنولوژی جهانی تغییر جهت داده است. در همین راستا، شرکت تیگارد موتور برنامه‌ریزی گسترده‌ای جهت ورود «بی‌ وای‌ دی لئوپارد 5» یا همان فانگ چنگ بائو 5 انجام داده است.

این شاسی‌ بلند پلاگین‌ هیبرید که به عنوان ستاره‌ جدید سبد محصولات این شرکت شناخته می‌شود، نه تنها یک آفرودر توانمند، بلکه نمادی از مهندسی پیشرفته‌ی بی‌ وای‌ دی در بخش خودروهای رده‌بالا محسوب می‌گردد. این خودرو با تکیه بر معماری نوین پلتفرم DMO، نویدبخش ترکیبی منحصربه‌فرد از توان خروجی خیره‌کننده و پایداری در شرایط مختلف رانندگی است که در ادامه به جزئیات فنی و تحلیل توانمندی‌های بی‌نظیر آن خواهیم پرداخت.

عصر جدید آفرود؛ لئوپارد ۵ تیگارد موتور در بازار ایران

ورود بی‌ وای‌ دی لئوپارد 5 که با نام تجاری «فنگ چنگ بائو 5» شناخته می‌شود و توسط تیگارد موتور به بازار ایران راه یافته است، یک جهش بزرگ در تاریخ صنعت خودروی کشور محسوب می‌شود. تا پیش از ظهور این محصول، ذائقه بازار آفرودی ایران عمدتاً در محاصره موتورهای پرمصرف بنزینی و فناوری‌های متعلق به نسل‌های گذشته قرار داشت که همگی با مصرف سوخت بالا و بازدهی حرارتی محدود شناخته می‌شدند.

اما لئوپارد ۵ با هدف بازتعریف مرزهای کلاس خودروهای شاسی‌ بلند، پا به میدان گذاشته است تا شکاف عمیق میان توانایی‌های خشن بیراهه‌نوردی و آسایش بی‌نقص سدان‌های مدرن را با تکیه بر مهندسی نوین پلتفرم DMO پر کند و استانداردهای خودروهای چندمنظوره وارداتی و مونتاژی را به شکلی بنیادین بازنگری نماید.

طراحی ظاهری و ارگونومی کابین

در حوزه زبان طراحی، لئوپارد ۵ با پرهیز از خطوط سیال و اغراق‌آمیز که امروزه در بسیاری از خودروهای چینی دیده می‌شود، به سراغ استایلی جعبه‌ای و کلاسیک با رگه‌های نوستالژیک رفته است که علاوه بر وفاداری به ریشه‌های اصیل شاسی‌ بلندها با المان‌هایی نظیر زاپاس پشت‌دری، به لطف ابعاد ۴۸۹۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۲۰ میلی‌متری، صلابت و ابهت را در نگاه بیننده القا می‌کند.

رینگ‌های ۱۸ اینچی با تایرهای فاق بلند ۲۶۵/۶۵، انتخابی هوشمندانه برای کاربرد در مسیرهای ناهموار بوده و زوایای ورود و خروج سپرها نیز برای عملکرد عالی در شیب‌ها طراحی شده‌اند؛ با این حال باید پذیرفت که این فرم مکعبی، ضریب درگ بالایی را ایجاد کرده که موجب نفوذ صدای باد و افزایش مصرف انرژی در سرعت‌های بالای ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت می‌شود.

استفاده از متریال باکیفیت و نرم در جای‌جای فضای داخلی لئوپارد ۵ تیگارد موتور و همچنین صندلی‌های مجهز به گرم‌کن، سردکن و ماساژور، کول‌باکس و سیستم صوتی با ۱۸ بلندگو فضایی شبیه به خودروهای لوکس اروپایی را پدید آورده‌اند. فاصله محوری ۲۸۰۰ میلی‌متری، فضای پایی گسترده را در اختیار سرنشینان قرار می‌دهد.

اما وابستگی کامل تنظیمات حیاتی به نمایشگر مرکزی ۱۵.۶ اینچی و نمایشگر اختصاصی ۱۲.۳ اینچی سرنشین جلو ارگونومی کابین را تحت‌الشعاع قرار داده و کاربری سریع و ایمن را برای راننده دشوار می‌کند؛ به‌ویژه آنکه حذف دکمه‌های فیزیکی باعث شده تا در لحظات بحرانی آفرود، دسترسی به تنظیمات سیستم تعلیق یا قفل دیفرانسیل از طریق منوهای لمسی، خطای کاربری را افزایش دهد.

مهندسی شاسی و سیستم تعلیق

در بررسی ساختار فنی لئوپارد 5 تیگارد موتور، با پلتفرم اختصاصی DMO روبرو هستیم که مهندسان طراح با نگاهی فراتر از مرزهای سنتی، شاسی نردبانی مستقل که ستون فقرات هر آفرودر واقعی است را با معماری پیشرفته خودروهای الکتریکی تلفیق کرده‌اند. در این معماری، پکیج باتری‌های ولتاژ بالا به‌طور یکپارچه در شاسی جای گرفته که نه‌تنها مرکز ثقل خودرو را به طرز چشمگیری به سطح زمین نزدیک کرده، بلکه مقاومت پیچشی ساختار فولادی را در برابر تنش‌های شدید مسیرهای سنگی و گودال‌های عمیق به سطحی فراتر از تصورات رایج رسانده است.

ترکیب این شاسی مستحکم با سیستم تعلیق هیدرولیک هوشمند و ساختار دو جناغی مستقل در تمامی چرخ‌ها، اجازه می‌دهد تا در لحظه، میزان ارتفاع و سفتی کمک‌فنرها با توجه به تحلیل سنسورها از نوع مسیر تغییر کند که این امر در جاده‌های آسفالت، سواری نرم و در بیراهه‌ها، بهترین زاویه حمله و فرار را برای خودرو به ارمغان می‌آورد.

هرچند نباید فراموش کرد که پیچیدگی همین سیستم هیدرولیک در کنار ادغام پکیج باتری در کف خودرو، آسیب‌پذیری زیربندی را در برخورد با صخره‌های تیز افزایش داده و نیاز به احتیاط بیشتر در مسیرهای سنگلاخی بسیار خشن را گوشزد می‌کند که این نقطه ضعف فنی، در تضاد با ماهیت یک آفرودر است.

دینامیک حرکتی و توان قوای محرکه

جرم خالص ۲۹۵۰ کیلوگرمی خودرو که ناشی از ترکیب قوای محرکه دوگانه، شاسی نردبانی و باتری‌های حجیم است، در دینامیک رانندگی شمشیری دو لبه محسوب می‌شود؛ زیرا از سویی با ایجاد ثبات در شیب‌های تند جانبی و چسبندگی خیره‌کننده، حس امنیت را به سرنشینان القا می‌کند و از سوی دیگر چالش‌های سنگینی را در زمان ترمزگیری‌های ناگهانی در سراشیبی‌ها به سیستم ترمز تحمیل کرده و طول خط ترمز را افزایش می‌دهد.

همچنین در مسیرهای باتلاقی یا رمل‌های شنی نرم، همین وزن بالا می‌تواند باعث فرورفتن بیشتر خودرو در بستر شود که مدیریت آن نیازمند تسلط راننده بر سیستم‌های کنترل کشش و توزیع گشتاور است.

در زیر کاپوت لئوپارد 5 تیگارد موتور، یک پیشرانه ۱.۵ لیتری چهار سیلندر ۱۶ سوپاپه توربوشارژ TGDI قرار دارد که از راندمان حرارتی بالایی برخوردار بوده و به‌عنوان یک ژنراتور قدرتمند یا محرک مستقیم عمل می‌کند. همچنین دو موتور برقی نصب‌شده بر روی محورهای جلو و عقب، مجموع خروجی سیستم را به ۶۵۰ اسب بخار قدرت و ۷۶۰ نیوتن‌متر گشتاور می‌رسانند که با مدیریت یک جعبه‌دنده E-CVT، شتاب صفر تا صد ۴.۸ ثانیه‌ای را برای این بدنه سه تنی فراهم می‌آورد.

این میزان از گشتاور آنی از دور صفر، عبور از موانع سنگی و شیب‌های تند را بدون نیاز به دور گرفتن پیشرانه درون‌سوز ممکن می‌سازد، هرچند همچنان محدودیت حرارتی موتورهای برقی تحت فشار مداوم آفرود استقامتی و ریسک افت توان ناشی از داغ شدن سیم‌پیچ‌ها، موضوعی است که در اقلیم‌های بسیار گرم ایران نیازمند پایش دقیق توسط سیستم خنک‌کننده مایع است.

سیستم مدیریت انرژی و شعاع حرکتی

با ظرفیت ۴۷.۸ کیلووات‌ساعتی باتری که از تکنولوژی مقاوم در برابر سوراخ‌شدگی بهره می‌برد، لئوپارد ۵ می‌تواند تا ۲۱۰ کیلومتر را بدون استفاده از قطره‌ای بنزین بپیماید که برای کلان‌شهرهای آلوده ایران ایده‌آل است. لئوپارد ۵ تیگارد موتور از شارژ سریع که باتری را تنها در ۱۵ دقیقه از ۳۰ به ۸۰ درصد می‌رساند.

همچنین ترکیب مصرف سوخت ۴.۱۴ لیتری در ۱۰۰ کیلومتر در حالت بهینه با باک ۸۳ لیتری، شعاع حرکتی بیش از ۱۲۰۰ کیلومتر را فراهم می‌آورد. البته باید اذعان داشت که چالش افت راندمان باتری و کاهش توان تخلیه انرژی در اقلیم‌های بسیار گرم مثل کویر لوت و مناطق جنوبی ایران از واقعیت‌های فنی است که کاربران باید آن را در محاسبات خود لحاظ کنند.

فناوری‌های ایمنی و دستیار راننده

در حوزه تجهیزات ایمنی و فناوری‌های هوشمند کمکی، این خودرو به تجهیزاتی گسترده شامل ۱۲ رادار اولتراسونیک، ۳ رادار موج میلی‌متری و چندین دوربین با رزولوشن بالا مجهز است که سیستم‌های کمک راننده سطح ۲ پلاس را محقق ساخته‌اند. کروز کنترل تطبیقی، هشدار انحراف از مسیر، پایش نقطه کور و ترمز اضطراری خودکار، تنها بخشی از قابلیت‌های لئوپارد ۵ تیگارد موتور هستند.

قابلیت چرخش تانک‌ که با کنترل مستقل و معکوس موتورهای چپ و راست انجام می‌شود، یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های فنی آن است که در کنار دوربین ۵۴۰ درجه با نمایش بدنه شفاف، مانور در محیط‌های باریک کوهستانی را آسان می‌کند. با این وجود، حساسیت این چشم‌های الکترونیکی به گل‌ولای و گرد و غبار، در شرایط آفرود سنگین می‌تواند به هشدارهای خطای پیاپی منجر شود و سیستم‌های کمکی را به طور موقت از کار بیندازد.

تحلیل رقابتی در بازار و چشم‌انداز آینده

در عرصه رقابت‌های سخت‌افزاری و بازار، لئوپارد ۵ با رقبایی نظیر تانک ۳۰۰، تانک ۵۰۰ و نیسان ترا روبروست. تانک ۳۰۰ با قوای محرکه بنزینی سنتی و ضعف در شاخص‌های مصرف و شتاب، تانک ۵۰۰ با کابین مجلل‌تر اما عقب‌ماندن در برخی فاکتورهای پلاگین و نیسان ترا به‌عنوان گزینه‌ای مکانیکی و ساده‌تر که هزینه‌های نگهداری کمتری در درازمدت دارد، به رقابت با این خودرو می‌پردازند.

اما برگ برنده اصلی لئوپارد ۵ در این تقابل، ترکیب قدرت در سطح سوپراسپرت با مصرف در حد یک هاچ‌بک شهری است که در مجموع آن را به گزینه‌ای بی‌رقیب برای کاربرانی تبدیل می‌کند که نمی‌خواهند میان قدرت و رفاه انتخاب کنند. این خودرو با تکیه بر مدیریت هوشمند انرژی و پلتفرم نوین DMO، توانسته چالش‌های فیزیکی یک شاسی‌ بلند سنگین‌وزن را پاسخ دهد و محصولی را به بازار ارائه کند که حتی در سخت‌ترین شرایط اقلیمی ایران، با رعایت دقیق پروتکل‌های نگهداری باتری عملکردی فراتر از انتظار از خود به جا بگذارد.

این خودرو نه فقط یک وسیله نقلیه، بلکه پلتفرمی هوشمند برای تجربه‌ای متفاوت از سفر در اقلیم‌های متنوع ایران است که پتانسیل بالایی برای جابجایی سلیقه خریداران از سدان‌های لوکس به سمت شاسی‌ بلندهای چندمنظوره دارد و حضورش می‌تواند سرآغاز فصلی جدید برای آن دسته از ماجراجویان ایرانی باشد که دیگر حاضر نیستند میان قدرت موتور و مصرف سوخت، یکی را قربانی دیگری کنند.